Zeppo

Joehoe?

2010-04-13T20:57:00.002+02:00

Nog iemand hier? Ik zit (tijdelijk?) op Twitter te snateren en ben te volgen als kloppenburgs. Zou het heel leuk vinden om jullie daar te lezen!

2009-08-28T16:11:00.007+02:00

Beelden

Mijn uitzicht op het bureau,
Mijn uitzicht uit het raam,

Het vakantiehuisje waar we waren, alle drie en
het hotel met Spa waar we naar toe gaan, met z'n tweetjes.

Een maand in een notendop.

2009-07-08T00:03:00.002+02:00

Je
Het boekje 'Taal is zeg maar echt mijn ding' van Paulien Cornelisse gelezen. Over allerlei taal dingen, en gelukkig ook over mijn grootste ergenis. Op taalgebied dan. Dat iedereen altijd maar je gebruikt als ze ik bedoelen. Echt. Let er maar eens op. Hele televisie interviews vol met je. Terwijl het toch echt over hen zelf gaat.

Ik was verdrietig wordt dan iets van 'dan ben je emotioneel he'. Of ik was stom: 'dan maakt je fouten'.

Aaarch.
Ik heb gezegd.

2009-07-07T23:57:00.002+02:00

Ren Zeppo Ren
Voor iemand die het liedje 'ren Lenny ren' hooguit een keer of twee gehoord heeft, moet ik er vaak aan denken. Nou ja, niet letterlijk aan het liedje, maar dan meer aan mijn eigen bewerking. Waarbij Zeppo Lenny vervangt. En dan zing ik het niet eens, het is meer een -in gedachten- roepen van ren Zeppo ren.

Waarbij ik als het ware naar mezelf kijk. Over de gangen. Ren. Naar een afspraak. Ren. Over het station. Ren. Nog even een boodschap. Ren.

Soms met licht medelijden met mezelf (fuck, wat maak ik het mezelf toch altijd zwaar, waarom wíl ik toch zoveel) en soms met plezier. Kijk me gaan mama! Met losse handen!

Ongeveer mijn huidige klus qua werk zeg maar. Waarin ze de banen van twee mensen (echt!) en nog wat extra klussen in één functie hebben gestopt en deze gekke Henkie het werk doet. Niet voor twee salarissen trouwens, das wel jammer. Met soms een 'waar ben ik in vre-des-naam aan begonnen, waarom wou ik dit toch', maar meestal een met losse handen gevoel.

Toe dan maar.

2009-05-26T22:59:00.017+02:00

Eén na laatste dag
Dat ben ik, daar rechts.
Ben ik echt zo breed? Ik val nog wel zo goed af.

Maar goed, ik dus. Op mijn één na laatste dag.
Naast me J. Kamergenote. Topper.

Iets verder op N. De vrouw die mij komt vervangen.
Ook een topper, alhoewel iemand die m'n 'kindje' overneemt natuurlijk nooit goed genoeg kan zijn...

Donderdag de allerlaatste dag.
En vanaf volgende week: een nieuw uitzicht.

(met dank aan hem voor de foto)

2009-05-18T23:28:00.006+02:00

Vier!

En dan ben je vier.
Een feestje natuurlijk.
Kadootjes, taart, kaarsjes uitblazen. Alles al zoveel keer, door zoveel mensen gedaan.
Clichématiger kan het niet worden.
En toch. Mijn meisje en haar vier kaarsjes. Unieker is er niet.

2009-05-03T21:15:00.002+02:00

Zwart besje
Ja, ja, ja, het is zover! In mijn nieuwe baan krijg ik een blackberry. Eindelijk. En nu wil ik er mee gaan pochen natuurlijk, alleen, waar? Het gros van de mensen die ik ken is absoluut niet geïnteresseerd in zo'n smartphone. Sterker nog, over het algemeen moet ik eerst gaan leggen wat een blackberry is.
Terwijl de hele lol bestaat uit het ding achteloos op tafel leggen en dan een gepast 'Oooooh' krijgen.
Nou ken ik ook wel mensen die wél voor een blackberry gaan, maar die hébben er al één. Al lang zelfs meestal. Dus dan valt er ook niet meer te patsen.

Maar deze week kwam het toch.
Nog voor het ding in mijn bezit is zelfs.
Terwijl ik mijn haar liet kleuren bij de Kinkies (lees: kapper waar de cliëntèle zich meestal een hippe kleur laat aanmeten in plaats van ontgrijzen) kletste mijn kapper wat over zijn nieuwe telefoon en wat die allemaal kon. 'Is dat meer dan een blackberry?', vroeg ik. Als oude vrouw kan je dat moeiteloos maken, die jongens van twintig verwachten niet anders. Waaraan ik toevoegde dat ik een blackberry kreeg.

Diepe diepe bewondering was mijn deel.
Als dank voor mijn 'fifteen seconds of blackberry fame' heb ik 'm een vette fooi gegeven. En eeuwige dankbaarheid.

2009-04-24T20:40:00.003+02:00

Vandaag
Bijna in huilen uitgebarsten bij het Bril altaartje in de bibliotheek. Een foto van Bril (mét sigaret, waar zie je dat nog, foto's van mensen die roken), een zwarte doek en daarop zwart-wit foto's van de binnenstad van Groningen in de nacht. Daarnaast wat krantenknipsels en een namaakroos.

Zo'n tien jaar iedere dag. Bijna gelijk gingen we van Parool naar Volkskrant. En nu is het voorbij.

Na het biebbezoek gingen we 'een stukje rijden mama?' nog een rondje rijden. Het fluitekruid was uitbundig, het ritje prachtig en de hele tijd had ik de pest in dat Bril er niet meer was. Wel voorjaar, geen Bril.

Enfin, zou ik bijna zeggen.

Ondertussen dendert het leven door. Had ik al verteld dat ik weer een nieuwe klus ga doen? Drie maanden eruit geweest om weer terug te kunnen komen en nu blijkt er weer weinig in het verschiet. Veel mooie woorden, maar geen boter bij de vis. Eén sollicitatie in de categorie 'ik kan het altijd proberen' en ik was binnen bij een ministerie in Den Haag. Grote online redactie leiden, nog betrokken bij wat clubjes, en weer anderhalf jaar vier dagen per week onder de pannen.

Leuke kluif lijkt het. Maar wel weg van 'mijn kamer', mijn eigen 'Cheers, where everybody knows your name...'

Lies is ook onder de pannen, voor de volgende acht jaar om precies te zijn. School. Twee keer is ze al wezen wennen. Knuffel stijf vastgeklemd en mond op slot. Maar verder had ze leuk meegedaan. Die kleine meid op haar 'welkom' stoeltje tussen dertig andere stoeltjes.

We zetten door.

En iedere avond een uurtje de tuin in. Zij haar kleine bezem, kleine motblik en veger, kleine gieter en kleine hark. Ik de grote. Beide plezier. Dat moet maar voldoende zijn. Voor vandaag.

2009-03-11T20:27:00.010+01:00

Je eigen plek

Ja, oplettende kijkertjes, mijn werk blogje van gisteren is (na het lezen van de reacties) weg. Iets te expliciet misschien, dus voor er iemand op het werk mee wappert is het berichtje gesneuveld...

Laat ik maar foto's publiceren. Kan geen kwaad. En zeggen dat ik net als de witte een plek zoek om een beetje mijn eigen ding te doen. Waar de witte tot nog toe succesvoller in is. Dat lijkt me cryptisch genoeg.

En als ik toch foto's doe vandaag. Voor de fans nog een paar van haar.

2009-02-02T14:40:00.002+01:00

Eigenlijk
'Je bent zo eigen' zei de docent van de management leergang tegen mij. Niet de eerste keer dat ik dat woord hoor. Soms wordt zelfs mijn hele familie erbij gehaald: 'jullie zijn zo leuk eigen'.

Eigen. Eigen wat? Eigenaardig? Eigenwijs? Wat is dat eigen? Zoiets als 'wat heb je een bijzondere jurk aan, ik zou zoiets zelf noooooit dragen, maar bij jou staat het heel leuk'?

Ik vind het helemaal niks, dat eigen label. 'Je wilt toch ook niet gemiddeld zijn?', vraagt lief. Nee, dat hoef ik niet, maar sodemieter op met dat eigen woord. 'T staat niet eens in de Van Dale tenslotte dus het is geen woord. Zo.

2009-01-22T22:47:00.002+01:00

Klaar
Drie maanden klus geklaard.
Drie maanden vijf dagen per week bijna vier uur reistijd.
Nieuw team van 12 m/v geleid en soms gelijd.
Nieuwe procedures opgesteld en geïmplenteerd.

Wat kan ik zeggen. Ik kan het. Leidinggeven, team tevreden houden (meestal), management tevreden houden (meestal). De bezem erdoor halen -stofwolk Zeppo- noemde mijn manager mij. En heel veel plezier hebben.

Maar, ik was ook veel moe en veel ziek. Weerstand van niks. En soms, soms zijn 12 mensen die allemaal iets vinden en daar met mij iets mee willen 'Zeppp-poooo' genoeg om tegen ze allemaal te roepen: 'en nou ophouden met piepen, anders piep je maar op de gang!'. Maar ja, dat kan dan weer niet.

Dus het was mooi en het is mooi dat het geweest is.

2009-01-13T15:28:00.005+01:00

Voeding
Nou 'klagers', 'verzoekers' & 'smekers', het is gelukt. Ik heb de RSS-feed aangezet. Met hulp van de onvolprezen Maarten.

Gelijk een reden om een nieuw logje te schrijven over het ultieme luxeprobleem: onze vakantiekeus. Jawel. Wij gaan een week naar het mooiste huisje van de wadden (als je de foto's mag geloven), maar wat gaan we verder doen?

Ver weg? Nah. Je hebt helden die met kinderen naar de andere kant van de wereld trekken, maar ja, wij zijn geen helden. Twee dagen met de auto naar Italië lijkt ons al veel te ver met een driejarige op de achterbank. Laat staan musea bekijken met een driejarige. En waarom naar Italië gaan als je geen musea gaat bekijken.

Kamperen wil lief niet. Zuid Frankrijk vind ik lelijk (jaaaaa ik weet het, daar sta ik redelijk alleen in). Duitsland ook trouwens. Behalve grote steden met mooie musea dan, maar dan komen we terug op het Italië probleem.

Tssss.

Het enige dat ons echt voor ons allen leuk lijkt is vliegen naar de kanaaleilanden en daar een leuk huisje en een huurauto. En dat zit er niet in, zo voor minimaal 2000 euro per week. Wat altijd nog beter is dan vrienden die best 2000 euro per week kunnen missen, maar echt helemaal niks kunnen bedenken wat ze leuk lijkt.

En wij gaan al naar het mooiste huisje van de wadden. Een hele week maar liefst.

Jullie?

2008-12-31T19:24:00.007+01:00

Schuld en boete

Het kind
"Hoe straffen jullie je kind dan?", vroeg de vriend aan lief. Dit nadat vriend had uitgelegd dat hij zijn dochter van net drie onder de koude douche zette na een 'ongelukje' en lief daar verbaast op had gereageerd. Tja, hoe straffen wij ons kind. Niet eigenlijk. Nou weinig. Ze is wel een keer of drie op de gang gezet geloof ik. Dat was in de periode dat ze begon te slaan. Maar voor de rest? Wat ze wil mag ze meestal wel en wat ze moet wil ze meestal wel.

De regels zijn licht. Voor alle drie eigenheimers in huis staat je eigen gang gaan hoog op de agenda. En daar moet je niet teveel voor gaan liggen. Aankondigen werkt, onderhandelen, een keuze geven, en bovenal een gebbetje maken. Bij ons ook trouwens;-).

De moeder
Ze leeft en is gelukkig. Volgende week gaat ze van het verpleeghuis naar haar bejaardenflatje. Bijna al haar meubels worden verkocht, omdat ze er niet passen. Zeker niet samen met haar rolstoel. Maar ze is blij. Tweede kerstdag zat ze met ons aan haar eigen keukentafel. Voor de laatste keer. Ze rekende voor dat ze er 27 jaar had gewoond. 'Mooie jaren', zei ze 'veel gefietst en foto's gemaakt'. Bij het weggaan 'het was een fijne laatste dag'. En daar ging ze de rolstoeltaxi in zonder een traan te laten. Met een hoofd vol plannen voor haar níeuwe huisje.

Veertien jaar geleden overleed mijn vader door, volgens de huisarts 'een schandelijke misser van het ziekenhuis' en volgens de behandeld specialist 'de wet van Murphy'. En nu leeft mijn moeder door wat de specialisten 'een wonder'noemen. Mijn geloof bevat geen predestenatie, laat staan een kosmische weegschaal van eerlijkheid. En toch voelt haar nog leven als wiedergutmachung.

en ik
Straf? Wiedergutmachung? Het is vooral 'smooth sailing'. Het vele werken is gewend voor mij en de mijnen. Het is druk, heel druk soms, maar tegelijk een feestje. Nog drie weken en ik ga terug naar mijn oude werk voor een nieuwe klus. Of het slim is om terug te gaan? En niet het aanbod om te blijven (en dan voor vier dagen) aan te nemen? De tijd zal het leren. En anders moet ik op de blaren zitten.

2008-11-18T13:40:00.007+01:00

Aftellen
Werkend moederschap en schuldgevoel gaan samen, dat weet iedereen. Tenminste als je alle kranten en bladen mag geloven. Je doet het allemaal half en voelt je voortdurend verscheurd. Schijnt.

Zelf had ik daar niet zo'n last van. Ik zat fleurig vier dagen 'op de zaak' en was even welgemoed drie dagen thuis. Was ja. Want inmiddels ben ik tijdelijk minimaal vijf dagen per week van huis. Naar m'n moeder. Naar het nieuwe werk. Naar een managementleergang, waarvoor ik nu bijvoorbeel hier in de lobby zit. Met reistijd zeker elf, twaalf uur per dag.

En nu mis ik het kind. Grotelijks. Kan ik lief tensminste nog bellen, mailen of ergens aan het eind van de avond zien, m'n meissie mis ik. Zij mij ook. 'Met mama spelen', zegt ze steeds vaker volgens lief. We missen onze Mamadag. Dochterdag. Samendag. Nog twee maanden en de maandag is weer van ons.

2008-10-16T19:10:00.030+02:00

Winteren

Vorig jaar was het nog makkelijker om een hysterische kat in een poezenmand te krijgen dan Lies in wanten. Dus ik wist niet wat ik hoorde toen de dame thuis kwam van de creche en om handschoenen vroeg. Het ging sneeuwen. En dus moesten de handschoenen aan en ging zij buiten staan. Voorbereiding is alles zal ik maar zeggen.

Beetje jammer dat er alleen wat viel in
het meest noord oostelijke puntje van Groningen,
maar toch,
ze wás er klaar voor.

2008-10-09T12:19:00.004+02:00

Ziek
Het is nu ruim twee weken geleden dat ik onder het mes ging. Succesvol onder het mes ging en na een nachtje blijven weer naar huis mocht. Sindsdien ben ik twee keer naar het Noorden gegaan*, heb ik twee keer gesolliciteerd**, werkte ik weer, en verlangde ik naar het ziekenhuis.

Ja echt! Naar het ziekenhuis. Zo in bed liggen, niks doen, boterhammetje voor de neus, en als hoogtepunt een loopje naar de wc. Zalig!

Nou is verlangen naar niksdoen niet helemaal mijn core business en had ik al nattigheid kunnen voelen, maar goed, pas nu weet ik het: van een operatie moet je toch wat langer herstellen. Dus ben ik ziek thuis. Slapen, James Herriot kijken, slapen, appeltje eten en weer slapen. Zalig!

* mijn moeder herstelt ver boven verwachting
** voor de drie maanden die ik eruit moet (flexwet) heb ik een superklus gekregen, waarbij ik (bibber) vijf dagen per week, in Den Haag, van vijftien m/v een team ga vormen

2008-09-20T19:04:00.004+02:00

Groots
Alles wordt kleiner. En in een belachelijk tempo ook. Zo reden we laatst naast een Ford Taunus. Nou ja naast, vanuit mijn middenklasser stoel keek ik er zo overheen. Echt waar!

Nou hadden wij vroeger een Ford Taunus en dus kan ik uit zekere bron vermelden dat dat een grote auto was. Kwam mijn vader voorrijden in de Taunus dan stond er wat. Mijn zussen en ik pasten ruim op de achterbank bijvoorbeeld. En met met vader en de Taunus bezocht ik menige veiling of veevoederwinkel. Volgens mij was er niks wat er niet in de Taunus paste.

Bij een regenbuitje ging mijn fiets zonder morren in de achterbak. Touwtje erom, klaar. Als ik nu aan mijn lief voorstel dat mijn fiets wel achterin kan, kijkt hij mij aan alsof ik zojuist heb voorgesteld álle olifanten van Hannibal erin te proppen. 'Touwtje', probeer ik nog. Tevergeefs. De auto kent geen achterbak alleen een achterklep. Die weliswaar he-le-maal open kan, maar dan staat de auto ook he-le-maal open. Wil lief niet. Tocht uitlaatgassen enzo.

Wat denk je, moet ik mijn rijbewijs maar halen en een Taunus gaan rijden?

2008-09-03T20:33:00.005+02:00

Zegeningen
We moeten in weken denken zegt de cardioloog. Weken dat ze er nog is, tot iets als een griepje of een blaasontsteking haar de das om doet. Want zover is het nu. Weken zonder het dagelijks belletje naar haar (haar stem is te zwak), zonder ritjes samen in de auto, uitstapjes naar kwekerijen. Ze ligt in bed, soms suffend, soms wakker. En ik kan een half uurtje naast haar zitten.

Een heel ander contact.

En hoe dat dan direct went. Hoe dat dan direct ontzettend waardevol is. Een genade dat we het hebben. Even praten. Even haar hand vast houden in troost. Of misschien wel zij de mijne.

2008-08-29T12:05:00.002+02:00

Oudje (3)
Zijn we op last van de cardioloog verzameld om te praten over stopzetten van de behandeling en het opvoeren van de morfine, wachten we uren, en horen we vervolgens dat er sprake is van een herstel ver boven verwachting. Sterker nog, de gevarenzone lijkt momenteel ver weg. Net zo ver als het opvoeren van morfine.

Ondertussen heb ik qua loopings een Python ervaring achter de kiezen.
Maar als dit voorlopig het uitstappunt is hoor je mij niet klagen.

2008-08-27T22:00:00.002+02:00

Déjà vu
De smaak van rijpe aardbeien, de geur van pasgemaaid gras, de pijn bij de tandarts. Ik ben het niet vergeten denk ik, maar toch, iedere keer als ik mijn tanden in de aarbei zet, of de tandarts zijn boor in mijn tanden zet, weet ik het weer echt. Pats voor de volle honderd procent.

Zo wist ik ook van verdriet. Van die steen op je borst en de zwaarte van het lijf, de fysieke zwaarte van het zeulen met je eigen lijf en die steen op je borst. En nu ik het weer voel is het bijna een oude bekende. Geen vriend, maar wel iemand die ik met een 'o daar ben je weer' kan begroeten. Lang weggeweest.

Zoals ik bij de tandarts naar het plafond kijk en onderga. Tot het voorbij is.

2008-08-27T21:30:00.003+02:00

Oudje (2)
Ach mijn arme lieve oudje. Was ze vorige week al zwak, deze week is ze zwakker. Een longontsteking, een wondonsteking, een opname op de IC en nu een hart dat blijvend is aangetast. Haar dagen zijn geteld, maar of we in dagen, weken of maanden mogen tellen is nog niet bekend. Wel dat het hoogstwaarschijnlijk niet veel beter wordt dan dit: een zwak vogeltje, met ogen die om de haverklap dichtvallen, maar nog wel blij oplichten als ze ons ziet.

2008-08-20T21:34:00.003+02:00

Oudje
Eerder van vakantie terug gekomen om naar mijn moeder te gaan. Het gaat slecht. Niet als in terminaal, maar als in diep in de put. Van het verpleeghuis, ziekenhuis, thuis, toch maar verzorgingshuis gesleep. Van het eindeloze wachten op de wc rondes, met een overprikkelde blaas. En nog zo wat ellende.

In de stoel zat een mager vogeltje. In liefs gezicht zag ik mijn schrik weerspiegeld. Twee weken geleden zagen we haar nog! Het enige waar ze zich aan vast houdt, is de belofte dat ze over zes weken naar huis mag. Wat niet gaat lukken als ze zo door gaat. Niet genoeg eten, niet genoeg drinken (naar de wc!): lichamelijk verzwakken. Niet meer lezen, niet meer tv kijken: geestelijk verzwakken.

Ik hang tussen huilen of een schop onder de reet geven, en doe maar een aai over haar bol. Tja.

2008-08-06T23:22:00.003+02:00

*Wakker*

Daar stond ze. Goed rechtop voor de verandering, sprankelende, haast te sprankelende blik in de ogen en vol, vol van energie. Ze gaf praktisch licht zeg maar. Sterker nog, het had me niet verbaasd als ze daadwerkelijk licht had gegeven.

En het was vier uur in de nacht.

'Jij was net zo', zegt mijn moeder. Dat zegt ze wel vaker, maar vooral en vol overtuiging als het om slapen gaat. Tja. Zelfs ik weet het nog, terwijl mijn geheugen gatenkaas is en dan van het soort gaten met wat kaas er tussen. Altijd wakker geweest 's avonds. Hoe later hoe beter. Eigenlijk ben ik nog zo, maar ik weet het nu, dat ik moe ben de volgende dag als ik er aan toe geef.

Zij weet van niks. Zij is wakker spreekt hoopvol en opgewekt tegelijk: 'beneden spelen mama?'. Wat niet mocht natuurlijk, wat haar er niet van weerhield om wakker te blijven natuurlijk. Om kwart voor elf hadden de leidsters haar op bed gelegd zeiden ze. Helemaal kapot. Mijn lieve schaapje.

2008-07-29T21:30:00.008+02:00

Maandag gehaktdag

Sinds kind en drukke baan ben ik verandert van een 'ach dat zien we wel, dat hoeven we toch niet vast te leggen vrouw' in een horizontaal geprogrammeerde vrouw.

Niks niet: moeten die boeken al terug naar de bibliotheek, wanneer zijn ze verlopen, kijk jij even, gaan we dan dit weekend of toch niet? Iedere maandagavond is biebavond. Niet bij nadenken. Vrijdag boodschappen. Zaterdag speelotheek. Alle moetens op de cruise control, zodat ik mijn energie spaar voor leuke dingen.

Zoals tv kijken. Hoewel ik ook daarin al verdachte structo trekjes begint te vertonen. Wat wil je ook met iedere avond (ja, ie-de-re avond) een herhaling Dalziel en Pascoe*. Lies naar bed, pot thee, grote zucht onderuit op de bank en kijken.
Héérlijk!

* link

2008-07-16T15:37:00.009+02:00

Tja

Mijn teamleider is weggekaapt dus moet er een nieuwe komen. En wel direct. Niks vacature opstellen en openstellen, maar 'iemand uit het netwerk' die fluks op gesprek kan om zo in te stromen. Een 'hele goeie', die tot mijn verbazing een cv heeft dat amper van het mijne afwijkt.

'Tja', legt mijn manager uit, 'het is een gevoel.... ik zie het jou gewoon niet zo doen'. Waarop een uitleg volgt die ik al eerder heb gehoord en die dus vast wel waar zal zijn. Iets over te direct, te cynisch en een mond die te weinig dicht gehouden wordt. Ook over goede kennis van zaken, hard werken, dingen gedaan krijgen en enthousiast. Maar die houding he.

Dus moet ik nadenken. Of ik moet beter in het malletje gaan passen, of ik moet een malletje vinden dat beter past. Maar hoe? Of waar?

2008-07-15T22:04:00.004+02:00

Supermam

Mijn held van de dag is gisteren over een stoepje gestruikeld. Ja, dan kan met helden. Sommige vliegen als superman over de daken, en sommige struikelen zelfs over een stoepje. Zoals mijn moeder.

Tachtig en gestruikeld.
Heup gebroken.
En vandaag belde ze uit het ziekenhuis.

Hoe het met Lies ging vandaag. En wat ze aan had. En hoe het op het werk was.
Ik hóór het haar visualiseren door de telefoon. Visualiseren en genieten.
En die heup? O ja pijn. En die vervloekte katheter was ze ook he-le-maal zat, zo doorlopend het gevoel dat ze héél nodig moest.

Boos was ze.
Maar zeuren en janken?
Nope.

2008-07-10T22:22:00.003+02:00

Plopsa
Tot nu toe heb ik Lies ver weten te houden van Kabouter Plop. Ok, ze heeft inmiddels al vier keer zoveel dvd's als ik, en kijkt volgens alle normen te veel tv, maar dus géén Plop. Maar ja, ze praat natuurlijk wel eens met andere kinderen... En dus ging het gisteren 'mama? mammmaaa?'

Ik keek en zag. Het kind. T-shirt aan. Iets te bol staande luier. Blote benen in roze regenlaarzen. Fleece dekentje om hoofd en schouders geslagen.

'Mama, ik ben kabouter Plop'.

Nog nooit zo'n leuke kabouter gezien.

2008-06-08T20:24:00.013+02:00

Aanrader
De catalogus had ik op konningedag al op de kop getikt.
Want dit was een tentoonstelling die ik nou eens niet alleen in de krant ('oooh, dat wil ik zien'), maar ook in het echt zou bewonderen.

En het is gelukt.

Ok, op de allerlaatste dag, dus ik kan het niet meer aanraden,
maar het wás een aanrader.
Die tentoonstelling van Lucian Freud.

2008-06-08T20:18:00.007+02:00

Eredivisie
Zijn we al jaren in juni op de wadden geweest. Verrekijker mee, vogelboek, wandelen in de vroege avond en maar kijken, kijken, kijken. Zie ik nu, vandaag, bij een poging tot meer beweging, zomaar voor het eerst een jonge scholekster! Op het veld van FC Utrecht.
Tja.

2008-06-05T20:20:00.005+02:00

Gevangen

Zintuigen stokje van haar.

RUIKEN
Koffie, ook al drink ik het niet
Sigaretten, ook al rook ik ze niet meer
De vacht van de witte

PROEVEN
Bijna iedere lunch: een hard bruin broodje roomboter.

VOELEN
Warm water
Potgrond

HOREN
De stem van Lies,vooral als ze zingt.
Het krak van het colablikje open.

ZIEN
De auto van lief die voor de deur stopt, lief die uitstapt en naar binnen kijkt.
De stad door een beslagen busruit ergens in november als het om vijf uur al schemert.

2008-05-30T21:01:00.003+02:00

Bewijs

Ik keek naar de CT-scan van de sinussen. 'Kijk', zei de KNO, 'dat daar is zwart, daar zit lucht zoals het hoort, en daar zit alleen maar slijm'.

Ik keek en zag bewijs. Je kunt dan wel de hele tijd pijn, pijntjes en last hebben, maar goed, je kunt wel meer voelen.

Nog een paar maanden (per slot kan een deelprojectleider niet zomaar een hele week gemist worden) en hij maakt de boel open.
Daarna een week herstellen. Afkloppen dat ik niet bij de percentielen met problemen behoor en dan, hopelijk: lucht!

Feestje

2008-05-25T21:27:00.003+02:00

Het reguliere verjaardagsfeest was al geweest.
Het creche verjaardagsfeest was al geweest.

Maar vandaag, vandaag kwam haar vriend. Terug van een week Kreta sleepte hij een enorme tas kadootjes naar de deur. 'Voor Lies' sprak het stralende gezicht. De rest van de middag waren ze samen. Samen op de bank, stijf tegen elkaar aan gekropen om een dvd te kijken. 'Vind jij ook jeuk Florian? Vind ik ook jeuk!'. Samen met een ijsje. Samen in de tuin, waarbij hij de gieter vulde en zij 'wat doe jij nou Lies, wat doe jij nou' de plantjes water gaf. En samen aan het rennen. Kamer op. Kamer neer. Joooooeeeiii.

Wij dronken wijn met zijn ouders en zo nu en dan stopte ze even bij mij, om die enorme geluksgrijs met mij te delen.

Feestje.

Ben er nog

2008-05-24T22:50:00.001+02:00

Voor wie hier ooit nog eens langs komt...
ik ben er nog.

Werkend, zorgend, relaxend, slapend, en veel te weinig loggend.

Maar wie weet.

When the going gets...

2007-09-26T16:02:00.000+02:00

Vroeger, laten we zeggen tot gisteren, was mijn credo: when the going gets tough, the tough go shopping. Rotdag op het werk? Ruzie met mijn moeder? Er even helemaal doorheen? Shoppen! Niet in onverantwoorde hoeveelheden, schuldsanering, voedeselbank hoor. Maar wel op een manier waar ik zat van was.

Heb ik eindelijk dat niet roken onder de knie (al bijna een half jaar!), shop ik weer meer dan me aanstaat.

Dus stel ik mezelf een uitdaging.
Een weddenschap.
Een, dat kan jij best, dat gaat jou helemaal lukken.

Een maand lang koop ik helemaal niks. Geen tijdschriftje, geen lippenstifje, geen 'ach kijk eens hoe schattig' tweedehands marktplaats jurkje voor Lies, geen uitverkoop schoenen, geen 'is toch handig' extra keukenschaal en al helemaal geen vierendertigste ketting met bijpassende armband.

Tot 27 oktober geef ik geen cent uit.

en dan dat lopen,

2007-09-25T21:34:00.000+02:00

voordat je het vraagt (het ís inmiddels een beetje de standaard vraag geworden namelijk), nee ze loopt nog niet.

Niet los in ieder geval, dus officieel loopt ze niet.

Ze heeft ooit eens, een week of wat geleden, zomaar een paar keer een paar stapjes los gelopen, maar om de één of andere reden was het toch niet van je dat en klaar was ze weer. Met haar loopwagentje loopt ze wel. Van de parkeergarage naar de HEMA, van de HEMA naar de AH waar ze onder de speaker een 'schud je billen' dansje doet, met één hand aan haar wagentje.

Wat leuk is, maar geen loopdiploma oplevert. Tweeduizendacht. Zelf hoop ik op haar derde verjaardag, 18 mei 2008, maar zeker weten doe ik niks...

Waarom andermans kinderen altijd vervelender zijn*

2007-09-25T21:12:00.000+02:00

Kijk, mijn kind is niet echt een voorbeeldkind. De opvoeding schiet nu (2 jaar, 4 maanden) al ernstig tekort. In haar leven zijn teveel verworven rechten. Zo is het normaal dat ze een dvd minimaal twee keer mag zien. Krijgt ze nooit iets voorgeschoteld wat ze niet lust. En als ze in de Ikea een half uur op een bank wil spelen, wacht haar moeder geduldig de volle dertig minuten op de kipla, kapla, of hoe die dingen ook heten.

Dat vind ik namelijk allemaal niet erg.

Het zijn dingen die X. (kind van een ander die wel eens bij mij komt) nooit zou mogen. Braaf kind is het. Braaf kind dat om de vijf minuten vraagt wat ik Zeppo ergens van vindt. 'Zeppooooo, zal ik die bloem rood kleuren of oranje?'. Zodat ik haar na een uur al braaf en al op de stoep wil pleuren. 'Hou nou eens even vijf minuten je mond!' gilt mijn hoofd.

Kijk, dat doet mijn kind niet. Dat heb ik er al lang uitgeslagen (overdrachtelijk he, overdrachtelijk, geen fysiek geweld). Net zoals de moeder van X. haar heeft geleerd om met de pot mee te eten.

Omdat je dat belangrijk vindt.

*vanzelfsprekend, beste lezer, gaat het hier niet over jouw kind, jouw kind is minstens net zo leuk als mijn kind.

Gezellig

2007-09-25T20:51:00.000+02:00

'Ik wil een cafe waar ik op vrijdag heen kan', jammert een vriendin. Het betreft hier een jammering die je niet al te letterlijk moet nemen. 'T is niet dat ze er niet heen kan, 't is alleen dat ze geen cafe heeft waar het moeiteloos gezellig en bekend is. 'Where everybody knows your name' enzo.

'Dat heb ik op het werk' zeg ik. Wat natuurlijk niet kan volgens haar en heel iets anders is volgens haar en waar ze dan ook wel weer gelijk in heeft, maar toch.

De 'heee Zeppooos' zijn er niet van de lucht, we zwoegen ons door drukke dagen, lullen ons door de saaie en het is gezellig.

Zo nu en dan kruipt de gezonde ambitie weer omhoog en kijk ik een vacature. Per slot van rekening kan ik wel een stapje verder inmiddels. Maar ja, dan is het weer gezellig.

(wat zong die frank boeien ook al weer? geluk geluk is een hangmat waarin je, lui ligt in een wezenloze stilte..... precies! tot niks kom je!)

2007-08-22T20:48:00.000+02:00

Nee
'Schrijft u maar een mailtje' zei ze. Don't call us, we call you enzo. 'Nee', zei ik. 'Nee ik schrijf geen mailtje. Ik heb om 12 uur gebeld en toen moest ik om 2 uur weer bellen en toen heb ik een kwartier aan de lijn gehangen en nu ben ik doorverbonden met u en dus nee, ik schrijf géén mailtje'.

Waarop ik werd doorverbonden met de juiste persoon.

Ha! Tegen eigen collega's doe ik dat niet hoor. Een toon aanslaan. Zelfs geen toontje. Voor je het weet ben je lastig enzo en pas je niet bij de cultuur want 'zo doen wij de dingen hier niet'.

Maar goed. Moet je maar geen ambtenaar worden.

Lies is duidelijk nog niet klaar voor de publieke sector. Nadat ik één wokkel van haar schaaltje had genomen, stak ze, onverwacht snel, haar hand praktisch tot in mijn keel. 'Jips Líes!' dreigde de toon.

En dat moet ik haar nu weer gaan afleren.

2007-08-03T13:41:00.000+02:00

Winkelen
Ik had Lies strategisch geparkeerd. Buiten grijpafstand van de verse soepstengels. Niet in de doorgaande route. In het zicht. Dus ik kon wel even door het brood browsen.

Hoor ik uit mijn oorhoek iemand vragen ‘lust jij ook een krentenbol lieverd?’ Brooddame aan Lies. Snel en vriendelijk –vooral niet ondankbaar zijn -probeer ik het bij te sturen richting bruin bolletje. Niet uit verantwoord ouderschap, maar omdat Lies broodjes met ‘stukjes’ wel eens direct zo ver mogelijk uit de wagen wil zwaaien.

Helaas. De krentenbol wordt al overhandigd. ‘Ik heb niks anders’ zegt ze. Lies geeft de bol na één blik godzijdank keurig aan mama en laat zich ondertussen ongekend geduldig over het haar aaien door de brooddame die 'misschien is er de volgende keer wel een zak bruine bollen stuk' zegt.

Ah! Vandaar! Anders krijgen we nooit een bolletje in een grote Albert Hein. Zomerzegels, bonuskorting, airmiles opbouw; alles willen ze je geven bij de grootgrutter, maar een bolletje voor de kleintjes daar beginnen ze echt niet aan. Collega brooddame draait ondertussen met de ogen en maakt ‘ze is niet goed bij haar hoofd’ gebaren in mijn richting.

Tja, standaard is anders. Maar ben je beter bij je hoofd als je een stukgeraakte zak bolletjes in de vuilniszak kiept? Het is in ieder geval niet vrolijker. Dus lach ik mijn breedste lach. Mijn breedste lach met een mond vol krentebol.

2007-07-03T12:47:00.000+02:00

Vakantie...

3/7 Vroeger, vroeger wilde ik vooral zien op vakantie, zien, zien en meer zien. Niet genoeg landen, steden, musea om de dagen mee te vullen. Daarna kwam de zucht naar luxe. Met de taxi door Londen zoefen enzo. En nu? Nu is er alleen maar de zucht naar tijd.

Ik voor het raam in ons huurhuis. Laptop op de grote tafel. Uitzicht op schapen, daarachter paarden en nog verder, het bos. Lief leest een boek. Lies speelt met haar vanochtend gekregen serviesje. 'Oooh moooooooi' verzuchtte ze vanuit haar tenen, toen ze, knalgele deksel in ene hand en felrose pan in de andere, ontdekte dat de deksel ook daadwerkelijk ván de pan kon. Eén euro negenennegentig plastic plezier.
We hebben alle tijd. We zijn op vakantie.

5/7 'Wat doen jullie zoal?', vraagt fotok. Tja, de dagen vliegen, maar wat dóen we? Vanochtend weet ik nog, toen ging Lies met lief naar peuterzwem. Klein vrouwtje was ze. Blauw-wit gestreept badpak met pijpjes, haltertje, gestrikte touwtjes en natte krullen in de nek.
Ik keek, zwaaide, en las de Volkskrant kaft tot kaft.

6/7 Gisteravond.
Zonnetje. Fietsen. Wad.
Vogels, licht en water. Hemels.
Een steigertje liep het water in. Quintessential (is daar ook goed nederlands woord voor?) vakantie. Voorbij gefietst. Steigertje hangen pavlovt nog te veel: sigaret roken. Hangen, kijken, roken. Ik voelde mijn handen een fantoom sigaret beweging maken. Doorfietsen Zeppo, doorfietsen!

Vandaag alleen maar regen. O ja, en windvlagen. Met als hoogtepunt van de dag: klein vrouwtje ontdekt dat er winkelwagentjes op kleine vrouwtjeshoogte zijn. Crossen!

8/7

Wat nou!
Lies, Lies roepen...

Ik ben bezig!

22/7 En toen werkte de internetverbinding niet meer... Tja. Nu weer thuis. Dag vakantie!

2007-06-05T16:41:00.000+02:00

Nieuwe bezems
Mijn poets maakt best aardig schoon vind ik. En trouwens, hoeveel eisen kan je stellen aan iemand die je wc komt poetsen en je doucheputje schoon maakt? Ik ben blij iemand het doet en dat die iemand niet ik is. Als ze niet kan stuurt ze zelfs een vervangende (schoon)dochter zodat er geen week poetsen verzaakt wordt.

De afgelopen weken waren duidelijk vervanger weken. De iets anders teruggezette dingen in de vensterbank (een zonde waar ik haar nooit op betrap) getuigden ervan, maar meer nog de brandschoonheid van het huis. Verbijsterd haal ik mijn vinger over al maanden niet gereinigde oppervlakken. Op de kast. Schoon! Op de plint. Schoon! Ik betaal de onbekende vervanger een week bonus wegens overstromend enthousiasme.

Ondetussen heeft het schone heeft iets stuwends. Schone plinten! Ha! Niets staat meer in mijn weg! Nu moet ik ook die muren verven, dat bureau in een nieuwe waslaag zetten, de gordijnen wassen en zo juffrouw mier ik het hele weekend door het huis.

Lief begrijpt het niet.
Was het hele idee van de poets niet dat wij dan rust zouden hebben in het weekend?

Als de vervanger weer weg is, beloof ik.
Dan doe ik niks meer.

2007-05-17T22:00:00.000+02:00

Vogeltje
Kwart voor drie de komende nacht. Dan slapen we vast allemaal. Zij, hij, ik. De hele hoeksteen.

Twee jaar geleden niet. Twee jaar geleden waren we allemaal klaarwakker.
Daarvoor, tegen middernacht, hoorde ik de scholeksters roepen.
Om kwart voor drie riep zij.
Mijn eigen bonte piet.

Al twee jaar...

2007-05-09T08:52:00.000+02:00

Lang Leve de Koningin
Het was toeval, maar als het blijft lukken is het wel mooi natuurlijk: gestopt op koninginnedag. Na al die jaren gestopt op koninginnedag. Moet ik wel volhouden natuurlijk. En mijn belangrijkste motivatie houden. Niet mijn gezondheid (alhoewel de hoest iedere winter hardnekkiger wordt), niet mijn kind (alhoewel ik haar graag volwassen zie), niet het geld (alhoewel honderdvijftig euro per maand een flinke wortel is), maar de tijd.

Als niet roker heb je geen idee.
Vijfentwintig keer per dag een sigaret.
Dus vijfentwintig keer per dag jas aan, naar buiten, of kleumend in de keukendeur.
Snel tussen buitendeur en auto met kind erin. Of tussen bus en werk. Tussen overleg en overleg.

Gék werd ik ervan.

En het gaat best goed vind ik.
Nou ja. Alleen die 'lichte neiging tot kortaangebondenheid'.
Die wel eens tot scheiding en ontslag zou kunnen leiden.
Over tijd overhouden gesproken...

2007-03-08T16:07:00.000+01:00

Smile
Ik mis een kies. Stukgeknarst, helemaal tot op de wortel stukgeknarst. Het is een kies al achter de hoektand dus lachen = gapende leegte. Dat is natuurlijk geen gezicht, maar niet echt ernstig. Dacht ik.

Tot verschillende vriendinnen heel voorzichtig wachtten tot lief de kamer uit was (ja die had het nog niet gezien natuurlijk) om vervolgens zacht fluisterend en in zeer eufemistische termen te informeren naar de gapende leegte. Ai. Dan moet het wel ernstig zijn. Zacht gefluisterde eufemismes en je weet dat je nog maar één stap verwijderd bent van een lepralijder die buiten de kraal wordt gezet.

Gelukkig had ik vorige week een afspraak met W.
Ex collega W.
Ex rookmaatje W.
Die na het zoenen en het uitroepen van 'wat heb jij een mooie tas', direct, en plein publiek, verder ging met 'wat is er met je kies?!'. Tjak, zo door de hal van het stadhuis van Den Haag. En die hal heeft een galm hoor.

Toch niet helemaal leproos. Zo red ik het nog wel tot de afspraak bij de kaakchirurg volgende maand. Maar voor het stokje van haar (maak snel en zonder na te denken een zelfportret) heb ik toch maar even mijn mond dicht gehouden. Voordat jullie gaan fluisteren.

ps: het stokje gaat naar Neneh
pss: liesje moet ook buiten de kraal: ze heeft de waterpokken!

2007-03-05T21:58:00.000+01:00

Ik ben
Zo nu en dan checken we even of ze nog weet wie we zijn. Het kind. Per slot roept ze ons altijd met een onzijdig Jaja. Of erger nog, alleen een soort aaa. Dus aan tafel, de million dollar question: waar is papa? Wijzend vingertje. Waar is mama? Blik met vingertje. Waarop het vingertje op de eigen borst werd gezet en de stem gedecideerd zei: 'Lies'.

Geweldig.
Ze is.

2007-02-25T13:46:00.000+01:00

Beter
Het heeft vijf weken geduurd, maar ik ben weer fit. Meestal krijg ik tijdens langdurige longziekgevallen van Jan en alleman 'stop dan ook met roken' preekjes, maar dit jaar bleven die me in 't geheel bespaard. Zelfs de huisarts ('achtentwintig pakjaren Zeppo, achtentwintig pakjaren') begon er niet over. Het werkend moederschap, dat zou het zijn. Dubbele belasting, veeleisende baan en jong ouderschap.

Waarna ik enigsinds bevroren op de bank zat. Zie je wel, ik had het dan misschien wel niet door gehad, maar ondertussen was ik opgebrand. Ik moest rustiger aan doen. Veel rustiger. Misschien wel een dag minder werken.

'Wat zie je pips', zei lief. 'En wat hang je steeds op de bank'.
'Volgens mij moet je iets doen hoor en even eruit ook'.

De stad in voor een kadootje met Lies, terug broodjes smeren voor Lies, keuken opruimen, de stad in voor een paar schoenen voor lief, me verkleden voor een feestje en Lies uit bed halen. Vier uur rennen. De energie straalde uit alle porieën. Dubbele belasting... tsss. Stoppen met roken zullen ze bedoelen!

ps: en Lies bleek niks te mankeren behalve losse banden en andere interesses dan lopen... ...tja, iemand moet bankhangen in de dit huis
pss: lief heeft zijn foute auto veto uitgesproken: het wordt een Renault Scenic

2007-02-14T20:54:00.000+01:00

Tja
En dan mag hij een andere leaseauto uitkiezen.
En wat moet het dan worden?

Geen Japanner of aanverwanten.
Geen Audi of BMW. Ik ben rijksambtenaar tenslotte.
Geen Opels en Volkswagens. Ik ga niet naar voetballen.
Saab... Dan moet ik ook het NRC en ik ben te lui voor het NRC.
De mooie Volvo's kunnen we niet betalen.
En een Ford is te 'eighties'.

Een Franse auto moet het worden. Net als alle zichzelf best artistiek vindende maar eigenlijk gewoon burgelijke Volkskrantlezers moeten wij weer aan de Franse auto. De Renault Scenic lijkt lief wel wat. Gezinsauto. Ruim. En in grote getale voorradig in de goedkopere 'tweedehands lease'.

Goed plan denk ik.
Tot ik 'm zie.
Ook bij de tweedehands lease.
De foute auto.
Een Japanner. Een benzine slurpende semi SUV. Een brallerige, protserige, getinte glazen tractor. Kortom: een auto waarmee ik helemaal niet geassiceerd wil worden.

Maar wat is ie mooooi.

2007-01-30T19:32:00.000+01:00

Test
Daar zitten we dan. Op last van het consultatiebureau. Slechts een uur na de afgesproken tijd zijn we al aan de beurt. Assistent-assistent kinderarts stelt vijftig vragen en prikt in het protesterend kinderlijf. Wachtkamer. Assistent kinderarts stelt vijftig vragen en prik in het protesterend kinderlijf.

Na overleg met de kinderarts, voor ons dus wachtkamer, luidt het oordeel dat alles aan haar goed is, behalve de grove motoriek (lees: het lopen). Juist. Dat wisten wij ook. En dat ze in dat lopen wel een gestage progressie heeft, dus dat er hoogstwaarschijnlijk helemaal niks essentieels met haar aan de hand is. Juist. Dat dachten wij ook.

Maar haar linkeroor staat wel een beetje laag.
Die van haar vader ook trouwens.
En een laag linkeroor kán een teken van een erfelijk bepaald syndroom zijn.
Dus mag het linkeroor, het rechtoor en het gehele gezicht op de de foto (uitdaging: een razend kind van anderhalf het hoofd nog drie graden laten draaien zonder haar aan te raken)
en daarna (ook al een feestje) mag ze bloed laten prikken.

Vier uur later zijn wij uitgeput. Het kind in kwestie zingt in de wagen.
Ik vrees even dat we in een 'ben jij geschikt voor de landmacht?' spot zitten.
Waarbij alleen de kleine 'trooper' door de test is gekomen.

Nog drie weken tot de uitslag.

2007-01-24T20:43:00.000+01:00

Belegen
Lief heeft -nu de meeste mensen alweer over het ergste heen zijn- de sudoku ontdekt. Het begon met zondagmiddag even rommelen in die van de Automatiserings Gids. Nog aanvaardbaar gedrag. Vervolgens kwam de Volkskrant sudoku en nu heeft hij een boekje.

Een sudokuboekje!

Tijdens gesprekken zie ik zijn blik regelmatig even afglijden naar het ding en als we uitgepraat zijn zit hij er uren mee op de bank. Allemachtig, een man met een puzzelboekje. Hoe vertel ik het mijn vrienden zal ik maar zeggen.

Ondertussen betrap ik mezelf erop dat het wel iets heeft. Die man en zijn boekje. Iets gezelligs. Iets knus. 'Gaan we later', zeg ik 'als we met pensioen zijn samen naar de wadden? En dan ga jij puzzelen en dan nemen we een hond die met wapperende oren naar de zee rent en dan lees ik de krant'. Een beeld van ultiem geluk (vooral gedragen door die wapperende oren, maar ondersteunt door het puzzelboekje) dringt zich aan mij op.

Ok. Ik geef het toe.
Ik ben vermutst.

2007-01-15T11:59:00.000+01:00

Model
We hebben er pas een paar binnen, maar wat zijn ze mooi, de foto's die zij van haar maakte!

2007-01-09T20:57:00.000+01:00

De macht van het woord
Ik ben gemakkelijk. Zo ben ik opgevoed, en misschien ben ik er niet verstandig van geworden, maar wel gelukkig. Das ook wat waard.

Als ik moe of ziek ben, mag ik voor de tv hangen.
Als er het avond eten me niet aanstaat, mag ik iets anders.
Als iets grotelijks mijn hebzucht op wekt, koop ik het.

En ik zie niet in waarom dat voor Lies anders zou moeten zijn. Dus hangt ze met een doorkomende kies voor baby-tv, eet ze lasagna van de bio-traiteur als er rode kool op tafel komt en krijgt ze regelmatig een zakje balonnen.

Sommige dingen moeten wel. Eigen bestwil enzo. In bad. Naar bed. Neusspray bij verkoudheid. Jas aan als het koud is. Ondanks haar duidelijke weerzin. Die ik trouwens prima kon weerstaan.

Tot het woord in haar leven kwam.
Het vijftiende woord ongeveer, en de articulatie laat nog iets te wensen over, maar het hoofdschudden maakt wat dat betreft veel goed. Nee.

En vreemd genoeg is het moeilijker dan het oorverdovende gekrijs. Dat simpele nee. Het mensje dat nee zegt, terwijl ik ja doe. Misschien voelt ze mijn seconde van twijfel. Want gillen is uit. Nee is in.

2006-12-10T12:23:00.000+01:00

Tussen droom en daad
'Ik kan de hele nacht wel met je zoenen', verzucht ik. En hij:'Dan zijn we morgen niks meer.... behalve verliefd.'

Wat vast een waarschuwing is, ook al klinkt het in mijn oren meer als een aanbeveling. Verliefd, de hele dag verliefd en dan allebei vrij nemen, Lies een pyamadag geven, de matrassen beneden leggen en samen teletubbies kijken.

Maar een vrije dag moet drie weken van te voren aangevraagd. Lies kruipt naar één dvd meestal al met een 'gaan we nu naar buiten blik' naar de wandelwagen. En trouwens, die matrassen naar beneden slepen is een rotklus.

Laten we dat zoenen maar beperken wegens praktische bezwaren.

2006-11-26T14:45:00.000+01:00

De wetten van de economie
Ik had het kunnen weten. Waarom wil ik anders zo graag een nee/nee sticker op de deur? Ok, het liefst met als bijzin 'Hema folders uitgezonderd', maar dan nog. Omdat het de hebzucht opwekt. Opeens binnen handbereik. Al die dingen waar je nog nooit een seconde aan gedacht hebt en waar je daarna geen seconde langer zonder kunt leven. Aanbod schept vraag.

Ik had alleen niet bedacht dat ze ook voor mij zou gelden. Voor mij als product. Mijn werk ligt nog steeds beneden het OZP (Oud Zeppo Peil) maar het niveau begint te stijgen. 'Zo fijn dat we nu zo iemand hebben' verzucht een adviseur. Waarbij ik de 'zo iemand' ben. 'Kan jij niet eens naar die site kijken?' Of mijn baas die 'het is eigenlijk mijn werk, maar eigenlijk kan jij het ook wel doen' een visie klus bij mij stalt.

Het aanbod waar ze prima zonder konden tot het binnen handbereik lag. En heel heel misschien wordt het dus toch nog een succesje. Die baan van mij.

2006-11-18T22:03:00.000+01:00

Snorkelen
Ik heb een tweede kussen! Vanochtend, kwart over negen, zaten wij al een Ikea ontbijtje en daarna kocht ik 'm: mijn tweede hoofdkussen. Tot nu toe moest ik meestal wachten tot lief sliep, om dan -heel voorzichtig- zijn hoofdkussen onder zijn hoofd uit te trekken. Het kussen voor over mijn hoofd. Ja, over mijn hoofd. Eén oor op, één oor onder een kussen. Onder veren.

Onder water.

De eerste keer weet ik nog, met mijn ex, in de Maarsseveense plassen ofzo. We gingen snorkelen. Van die flipflapfloppers aan mijn voeten verzoop ik bijna, maar die snorkel! Eindeloos kon ik met mijn hoofd onder water hangen in een zalige stilte. Alleen m'n eigen ademhaling en het grauwe water.

Nu snorkel ik tussen kussens. Het is donker en warm tussen de kussens, donker, warm en stil. Ik hoor mijn eigen ademhaling. Ik zie niks. Het zandmannetje strooit z'n slaapzand door het kleine opening waar mijn neus uit steekt. Ik ben onder zeil. Onder water.

2006-11-10T22:02:00.000+01:00

Emmeren

2006-11-09T20:08:00.000+01:00

Zucht
Ze zijn heel aardig op mijn nieuwe werk. Héél aardig.
Het is vlakbij mijn nieuwe werk. Drie keer vallen ben ik thuis.
Ik verdien heel leuk op mijn nieuwe werk. Zo nu en dan, als ik de uren nog te gaan aftel, tel ik de uurlonen te gaan op. Das altijd een leuk bedrag.

Maar toch.
Zit dan toch die uren te tellen.

Want het is zo saai. Beginners saai. Nog niemand om mee te lachen, nog niemand om mee te lunchen saai. Dat gaat over. Neem ik aan. Erger is het werk saai. De lat ligt vooralsnog op struikelhoogte. En dan duurt de dag lang. Na een klein gesprekje met mijn leidinggevende kreeg ik moeilijker taken. Waar ik wel een heel half uur zoet mee was. Afspraken buiten de deur heb ik niet. Binnen de deur trouwens ook niet. En dan duurt de dag lang.

'Je gaat niet opzeggen hoor', sist mijn lief. 'Je kijkt het gewoon nog even aan', wanneer ik hem vertel dat een bemiddelaar me belde voor een andere baan. Ok, ok, ik kijk het nog even aan. Beetje volwassen en verstandig zijn.'T is ook altijd wat. Zucht.

2006-10-29T21:07:00.000+01:00

Tussentijd
Bij de fietsboer staat een bord buiten.
Voor acht uur gebracht, dezelfde dag gerepareerd
Met daaronder de kleine lettertjes. Over vrije dagen, ingewikkelde ingrepen, zaterdagen enzovoort. Vrijwaring zeg maar.

Aan de andere kant staat een kortere tekst.
Overjarige modellen

Overjarige modellen. En iedere keer dat ik het zie denk ik aan mezelf. Overjarig. Oud. Zelfs in mijn nieuwe -hip! echt winter 2006! met zilverdraadjes!- pak voel ik me oud. Op de vakantiefoto's van 2004, twee jaar en twintig zwangerschapskilo's geleden, lacht een jonge vrouw me toe. Zover kan ze nog niet weg zijn. Een jaartje gezond eten, sporten en ongebroken nachten hooguit. Komt wel weer troost ik mezelf. Komt wel weer. Later. Volgend jaar misschien. Of het jaar erop.

Zeppo in de nieuwe catalogus. Na de tussentijd.

2006-10-20T16:04:00.000+02:00

Binnen
Haren wassen.
Oksels scheren.
Nieuwe jas aan.
Nee toch maar niet, wel, niet nieuwe jas aan.
Site bekijken.
Disco inferno drie keer heel hard draaien.
Drie keer meeblerren.

Ik was er klaar voor.
Scherp aan de randjes.

Gesprek met de projectleider. Grote Projectleider. Geen blablabla motivatie vragen, maar vragen over mijn visie. Moeilijke vragen. Haleluja hoe verzin je het, nou laat ik maar iets proberen te formuleren vragen.

Een half uur nadat ik buiten stond ging de telefoon.
Ik mag beginnen. Over een week.

Ik ben binnen.

Natuurlijk zijn er twijfels. De lat lijkt er wel erg hoog te liggen. Ik ga veel meer uren werken. Ik ben niet langer éénoog in het land der blinden. Wat als... Wat wanneer... We zien het wel. Ik ben binnen.

2006-10-16T20:40:00.000+02:00

Me and My Gal

2006-10-07T20:37:00.000+02:00

It's a small small world
Ik heet geen Zeppo. Weten jullie vast al, maar nog even voor de zekerheid en omdat dit verhaal anders helemaal niet leest als een verhaal zeg maar. Laten we voor het verhaal zeggen dat ik in het echt Kaat heet. Heet ik niet, maar goed, Kaat dus.

Op mijn werk weet niemand dat Kaat ook Zeppo is. Tot afgelopen week dan, toen ik mijn geliefde ex-kamergenoot L. het geheim onthulde. Op mijn log weet bijna niemand dat Zeppo ook Kaat is. Laat staan waar ik werk.

Komt L, twee dagen later(!), op een congres waar hij alleen maar even iemand af ging halen(!), iemand tegen die zegt: 'werk jij bij organisatie X?, daar werkt Zeppo toch ook?'. En daarna nog iets aardigs over mijn log, wat ook leuk is, maar niet terzake doet voor het verhaal.

Het verhaal dat ik één collega vertel wie ik ook ben.
En dat die collega dan uitgerekend dezelfde week één van de weinige loglezers ontmoet die weet waar ik werk en dat ze het dan ook nog over mijn log krijgen.

Ik hap even naar lucht.

2006-10-02T12:58:00.000+02:00

Het kind
Vroeger dacht ik dat ik kinderen pas leuk vond als ze gingen praten. Ach, hoe weinig ik wist. Lies spreekt nog maar drie woorden en is leuk. Vol in je gezicht leuk. Nuanceloos primairder dan de kleuren van Mondriaan leuk. Wat ze is, is ze.

Boos bijvoorbeeld. Van tenen tot kruin, hoofd voorover op de grond, dikke tranen razernij. Zonder woorden kan ze vloeken als een bootwerker. Om alles wat nog niet lukt. Om haar stupiede ouders die niet begrijpen wat ze wil. Om het grote doosje dat zelfs met grof geweld niet in het kleine past.

Of in de zandbak, rug naar ons toe, al een uur onafgebroken bezig. Het nekhaar krult van concentratiezweet. Schepje in de emmer, emmer op de schep, lachen om de schep die onder de emmer blijkt, schepje op de emmer. Aandacht is ongewenst. Haar rug roept 'bezig! ik ben bezig!'

En tegen zessen, naar de kinderstoel geschoven, erin getild, eten. Het bovenlijf swingt heen en weer. Nam, nam, nam -haar eigen versie van njam, njam, njam- pincetgreept ze een pijnboompitje. Hoofd langs de pannen. Blik op ons bord lepelt ze een aardappel. Drukt de helft die eruit dreigt te vallen terug in de volle mond. Zwaait met het bovenlijf. Plukt een bami uit de pan. Veegt haar mond af met de rug van haar hand.

Het kind eet.
Het kind is.
Leuk.

2006-09-26T16:10:00.000+02:00

Strohalmen
In al dat klein sollicitatieleed -vandaag voor de derde keer ergens tweede geworden, mijn kast staat vol met zilver- is er één ding wat me op de been houdt. Het is een staaltje positief denken waar docter Phil nog een puntje aan kan zuigen. Positief denken en nog magisch ook, om niet te zeggen volstrekt waanzinnig.

Alhoewel ik absoluut van de predestinatie ben, geloof ik namelijk bij iedere baan die ik niet krijg wel heilig dat het niet mijn baan was. Dat er ergens op dit moment een vacature wordt opgesteld voor de baan die twijfelloos mijn baan moet zijn. Een betere baan vanzelfsprekend. Deze veronderstelling voed ik door dagelijks te bedenken waar ik vroeger ooit ben afgewezen. En hoe gelukkig de afwijzing daarna bleek. Achteraf dan.

Enfin.
Wat een mens al niet doet om het hoofd boven water te houden.
Gaan jullie me wel slaan wanneer ik Jomanda ga overwegen?

2006-09-13T21:47:00.000+02:00

Liefde is...
En wat doe je dan, als je in je vakantieweek net één nachtje met z'n tweetjes naar het dichtsbijzijnde wadden eiland kan betalen? Dan ga je romantisch uit eten bij de groenteboer.

2006-09-10T20:22:00.000+02:00

Polo
In de zandbak van de dierentuin valt er voor ouders niet veel anders te doen dan naar andere ouders loeren. En er over roddelen natuurlijk. Een terrasje is er niks bij. Zo zag lief een man met een -brrrr- poloshirt. Wij (geen pluralis majestatis, maar lief en ik) hebben het niet op poloshirts. Misschien bij speciale gelegendheden; polo bijvoorbeeld, maar niet in het algemene straatbeeld.

En daar word je er mee overspoeld. Binnen een minuut had ik er negen andere gespot. Zeven keer lichtblauw, een rood en een zwart. Allemaal zo'n raar kraagje, alleen godzijdank niet één keer omhoog.

Allemaal zo ik ben vrijetijds en toch netjes. Aangeharkt zou ik zeggen. Aangeharkte mannen. Doe toch een t-shirt aan! Of als je netjes wilt het enige echte ultime mannenkledingstuk: een overhemd. En nee, geen korte mouwen waarmee iedere hunk moeiteloos in een lullo verandert, maar opstropen die mouw. Een witte, 's ochtends even de bout er over (echte mannen strijken zelf) en dan lekker vies worden in de dierentuin.

Maar goed.
Gezien de toestand in de zandbak ben ik een roepende in de woestijn.

2006-08-27T22:51:00.000+02:00

Voor galg en rad
Terwijl wij braaf op de stoeltjes, model aan de muur geschroeft, in de wachkamer bleven zitten demonstreerde Liesje de dertig meter billen schuiven in tien seconden. Gevolgd door een demonstratie gierend van de lach grote ziekenhuis deur dicht drukken.

Toch zaten we daar voor haar bewegingsapparaat.

Lies wil namelijk niet staan. Niet zelf optrekken tot stand, wat nog ok zou zijn voor iemand van vijftien maanden, maar absoluut onder geen beding staan.

Dus werd ze getest.
Pilletjes in de potje doen. Kon ze.
Krassen met een potlood. Kon ze (tot onze niet geringe verbazing).
Van de buik naar de rug naar de zit. Geen probleem.
Benen gekruisd in de nek leggen. Kon ze. Heel goed. Heel heel heel erg goed.

'Losse banden', zei de dokter. 'Ja, dan kost staan moeite'. En na nog wat uitleg 'reken er maar op dat ze pas zo rond haar tweede verjaardag loopt'.

Ondertussen at de dame in kwestie een appel.
Nog geen anderhalf en nu al losbandig.

2006-08-27T22:37:00.000+02:00

Op eigen benen
De commenters op mijn log lijken het allemaal met elkaar eens. Begin voor jezelf Zeppo!

Geen baas. Geen organisatie. Geen gezeur.
Zoiets.
Doen wat ik doe: interactieve media gebruiken om oplossingen bedenken voor communicatie vraagstukken; analyseren, adviseren en (laten) realiseren van interactieve media toepassingen, maar dan niet in dienst van een baas.

Nou zou ik al geen idee hebben hoe je dat aanpakt. Bedrijven bellen en vragen of ze een klus hebben klinkt wel erg naief. Maar nog afgezien daarvan. Geen organisatie? Je bedoelt geen kerstpakket?! Geen afdelingsuitjes? Waarvoor ik me altijd druk, maar dat terzijde. Geen vaste collega's? Niemand om buiten mee te roken? Geen groter geheel om bij te horen, ook al is het maar om er mopperend bij te horen?

Ik weet het niet.
Misschien zitten ook mijn banden nog iets te los om op eigen benen te staan.

2006-08-13T21:29:00.000+02:00

Kadootje
Voor mezelf dan... zij tekende haar...

2006-08-07T11:02:00.000+02:00

Onderzoekje
'Vertel me wie je kent en ik vertel je wie je bent' was het toch?
Op ons feestje lieten we de gasten (geheel vrijwillig hoor, geen duimschroeven) een onderzoekje doen.

Ons feesters vulden vier van de acht groepen. Twee kosmopolieten, een Opwaarts mobiele, acht Postmaterialisten en vijf Postmoderne hedonisten.

En mijn loglezers? Wie zijn zij?

2006-07-26T22:59:00.000+02:00

Het B-woord
Ik kreeg er al wat van toen ik nog geen kind had, en nu ik als kindhebbende vaker onder de kinderen - en dus de ouders - ben krijg ik er helemaal wat van. Het B-woord. Bah. Alles is maar bah. De grond is bah, de banken in het park zijn bah, het zand in de zandbak is bah en de eigen voeten zijn bah. Bah, bah, bah.

Laatst zat ik op een bankje en zag ik een dreumes een blaadje oppakken. 'Doe weg! Dat is viezigheid van de grond! Bah!', zei haar moeder.
Ik zweer het je. Een blaadje!

En dan te bedenken hoeveel voor leuks er niet te vertellen is over een boomblaadje. Hoeveel 'de wereld is fijn' boodschappen je een kind wel niet kan geven aan de hand van een blaadje. Maar nee hoor, het blaadje moest direct terug op de grond. Laat het kind vooral geloven dat de hele wereld en haar hele lichaam een gruwelijke, gevaarlijke en vieze plaats zijn.

Ok, ok, ik draaf misschien een beetje door. Dat heb je met die stokpaardjes, die draven. Daar vergalopeer je je makkelijk aan. Maar toch, tot nu toe komt het B-woord niet in Liesjes wereld voor.

2006-07-18T22:14:00.000+02:00

Let there be love
Vanavond ging ik naar de stoere zieke vrouw.
Aanwezigheid en troost brengen.
Maar aanwezigheid was niet meer nodig.
En haar gezichtsuitdrukking sprak van meer troost dan ik had kunnen bieden.

Dag stoere vrouw.
Dag bescheiden vrouw.
Dag lieve vrouw.
Dag vrouw.

2006-07-15T22:16:00.000+02:00

Hoezo nieuwsgierig?

2006-07-08T01:10:00.000+02:00

Ach ja
Ondanks een prachtige beoordeling wordt mijn tijdelijk contract praktisch zeker niet verlengd en mijn functie waarschijnlijk opgeblazen. Hoorde ik vanmiddag. De stoere zieke vrouw die ik de rest van de zomer nog zo gunde is er niet lang meer. Hoorde ik vanavond.

En nu kan ik niet slapen.

Zal ik morgen dan maar eenjarigen halen? Bakken vullen met aarde, plantgoed erin, water geven en in de zon zetten? De bal overspelen met Lies tot ze kraait van de pret en haar haren in de nek krullen van het zweet? Naar de kersenboer lopen en pitten spugend in het gras gaan zitten?

Zal ik het geluk dan maar vastklemmen als een weg gewapperd en rennend weer bijgehaald briefje van vijftig?

2006-06-16T22:05:00.000+02:00

Collega
'Ik hou veel meer van jou, dan jij van mij', zei ze vanmiddag. Ik haalde haar aan het eind van de middag op om samen een sigaret te roken. In haar stem klinkt scherts en ernst tegelijk. Tussen de middag kwam ze mij met het zelfde doel halen. Ik wilde -vanwege halverwege het bord lunch- niet mee.

Ik antwoord met een grap. Niet in ernst. Niet dat ik het me afvraag, van dat houden van. Dat ik haar nu hooguit een maand of vier ken en dat ze met stip is binnengekomen in de top tien van mensen met wie ik graag ben.

Er zijn mensen die ik meer vertrouw. Aan wiens oordeel ik meer waarde hecht. Met wie ik meer leeftijd om nog maar te zwijgen van levensfase deel. Veel meer interesses ook. Die hoogstwaarschijnlijk langer mee gaan in de vriendenkring. Maar toch, met weinigen ben ik zo graag.

Bij de sigaret vraagt ze me wat ik wil voor m'n verjaardag. Veertig word ik, morgen, en ik verzin een kadootje dat het werk me kan geven. We zwaaien mij naar de bus en onderweg bedenk dat het eigenlijk al een kadootje is: een collega met wie je op kunt schieten.

2006-06-06T14:17:00.000+02:00

Siamees
Wat bezield ze toch die mensen, en ook, erger nog: zal ik ook zo worden? Het zijn meestal vijftigers. Kinderen uit huis -denk ik dan- en dan samen gezellig naar de wadden met een his and hers fiets. Wat nog verteerbaar zou zijn als ze er niet ook een his en hers trainingspak bij zouden dragen. Van de week zag ik zelfs een stel met dezelfde fleecetruien, dezelfde -afrits- broek en dezelfde schoenen. Zelfs het haar zat min of meer hetzelfde!

Brrrrrr.

2006-05-31T20:51:00.000+02:00

Dagelijkse kost
Nu, op vakantie, vallen alle dagelijkse excuses weg. Niet druk druk druk van werk via creche naar huis en dan maar een bakje bliepen. Ik kan gewoon koken. Eh ja. Koken. Hoe deed ik dat ook al weer?

Na de eerste poging is de keuken een slagveld. Wat nog dragelijk zou zijn geweest als niet de helft van mijn bonenschotel linea recta in de vuilnisbak was verdwenen. Alleen Lies at meer dan een paar hapjes van haar -gepureerde- versie. Maar zij is Olvarit gewend. Smakeloosheid in een potje.

Ik overweeg om de rest van de vakantie uit eten te gaan.
Gewoon weer bakjes op te bliepen.
Uitsmijters te bakken.
Me kortom verslagen te verklaren.

Maar niet na nog één poging. Twee misschien. Dus kom, help me. Wat is onmislukbaar, lekker en past qua recept in de commentbox van een log?

2006-05-22T13:21:00.000+02:00

Ik ga op vakantie en ik neem mee...
Na het horen van wat post bevalling bloedbad verhalen, dacht ik vorig jaar: 'laat ik goedkoop 'wegwerpondergoed' mee naar het ziekenhuis nemen'. Dus even naar de HEMA. Tien voor 7 euro. Model groot & katoenerig.

Zo. Geregeld.

Zestien uur en twee onderbroeken na opname was ik weer thuis. Met acht overgebleven groot & katoenerig. Die behoorlijk lekker zaten. En ach, het was kraamtijd, dus comfort ging duidelijk voor schoonheid.

Inmiddels de kraamtijd verlopen. Ruim verlopen. De onderbroeken zijn niet alleen groot & katoenerig, maar ook verwassen. En nu rijst de vraag: gaan ze mee op vakantie komende zaterdag? Is dat wijs? We zijn dan wel al tien jaar bij elkaar, maar is dat een vrijbrief om groot & katoenerig te gaan? Kan ik niet beter alleen die prachtige tussen vloeipapier bewaarde schoonheden meenemen?

Hmmm.

Als ontspannen wordt. Rose drinken, strandtenten, einde middagzon, spelende Lies wordt. Boeken lezen, benen strekken, gegrilde kippen eten in het gras wordt. Dan doet het ondergoed er niet mee toe zal ik maar zeggen. En wanneer dat niet het geval is. Het meer een zieke baby, verkleumde lief, lekke band, vochtig haardhout en was ik maar op het werk vakantie wordt. Dan gaat er niks boven een comfortabele onderbroek. Inpakken dus maar.

2006-05-17T20:46:00.000+02:00

Domweg gelukkig
Precies een jaar geleden zette ik de computer uit. Bevallen en mail lezen gaat maar tot een bepaald punt samen. Zes uur later lag ze op mijn buik. En het bleek alles wat ze zeggen.

Vermoeiend.
Geweldig.
Verrassend.
Tijdrovend.
Liefdevol.

Wat ik me alleen niet beseft had was dat het zo relativerend zou zijn. Ik heb een kind. Ik heb een man. Ik heb een baan. Ik ben blij als de kranten gelezen en de vriendinnen gesproken zijn. En voor de rest kan ik me niet druk maken.

Geen tijd voor.
Geen energie voor.
Een onverwacht recept om domweg gelukkig te zijn.

Fotobijschrift: Tubbies kijken

2006-05-07T19:55:00.000+02:00

Samen
Als ik mijn hoofd om de hoek van de kamer steek lacht ze en wijst met haar vinger naar de tv. Teletubbies! Ze zit al een tijdje te kijken en ik kijk naar haar.

Haar kleren vertellen van een mooie dag. Bruine vlekken van het natte theezakje waar ze bij de Meietuin mee speelde. Rode vlekken van de stukjes paprika uit mijn bakje kip tandori. En nog wat vlekken die ik niet herken. Eigen avonturen.

Als ik naast haar ga zitten pakt ze mijn hand. Ze streelt me met haar duimpje, tot ze weer naar de Teletubbies moet zwaaien. Ik aai over haar haar. Nog elf dagen en dan zijn we een jaar samen. Ik en de kleine vrouw.

2006-04-29T13:13:00.000+02:00

Nachtje
Het leek zo'n prima plan. Lies een nachtje uit logeren. De ouders een nachtje voor hen zelf. Uit eten! Lekker doorslapen! Zondagochtend met de krant! Maar naar mate de uur U dichterbij nadert, naderen de twijfels.

'Ik mis haar nu al' sipt lief, terwijl hij onnodig langdurig op schoot houdt. 'Mama houdt heel veel van jou hoor' fluister ik, terwijl ik voor de dertigste keer de eend aan touwtje voor haar door de kamer trek. Lies laat alle aandacht aan zich voorbij gaan zoals het een koningin betaamd op haar dag; met een minzame glimlach.

Zij lijdt er niet onder. Voor ons is het aftellen. Hup hup uit eten, flesje wijn leeg, slapen en dan kan ze ook best wat vroeger opgehaald. Direct na het ontbijt ofzo. Of ervoor.

2006-04-25T19:39:00.000+02:00

Uit
Het boek is uit. Gisteren al hoor, alleen moest ik er toen nog een beetje overheen komen. Alle vierhonderdveertig pagina's uit. Het grote verheugen 's ochtends 'straks in de bus weer boek' is voorbij. Het blije 'ha de trein wordt omgeleid, zeker een uur extra leestijd' ook.

Dat was ik even vergeten toen ik dacht aan de heerlijkheid van lezen: het zwarte boek uit gat. Wat ik vroeger trouwens vulde met direct weer een nieuw boek. Kan nu ook natuurlijk, maar welk boek? Waar kan ik helemaal kopje onder in gaan?

Wat las jij voor het laatst?

2006-03-24T23:14:00.000+01:00

Rommelen
Zondag. Vallen er twee knopen van Lies haar feestjurk. Kom ik er achter dat ik -hoera!- een naaldendoosje heb, maar met alleen donkerblauw garen. Zodat ik de gastvrouw op het feestje om een wit klosje moet vragen.

Maandag. Maximum bereikt in de AH.

Dinsdag. Strippenkaart zoek. In de bus met verhit hoofd tas op de kop om uiteindelijk van ellende maar een kaartje te kopen. Nog geen kwartier later vind ik twee grote strippenkaarten in dezelfde tas.

Woensdag. Alle drie bijgemaakte nieuwe sleutels kwijt.

Donderdag. Er achter komen dat de voering in mijn tas stuk is. Alle sleutels zijn door dat gat gevallen. Voering verder stuk scheuren om bij de sleutels te kunnen.

Vrijdag. Vraag op de creche wanneer die leuke leidster 'kom hoe heet ze' weer terug is van vakantie. Aan de leuke leidster in kwestie. Die ik dinsdag ook al had gezien trouwens.

Vroeger op school zeiden de juffen altijd 'Zeppo als je hoofd niet vast zat dan vergat je 'm nog'. Wat ik natuurlijk onzin vond. Inmiddels weet ik het zo net niet meer.

2006-03-17T22:27:00.000+01:00

Buren
Ik weet het nog als de dag van gisteren. De buurman die naar me toe kwam. De man van die vreselijke buurvrouw wiens tienduizend plantjes ik eens een hele vakantie lang water gaf, en dan voor niks geen kadootje, nee voor moppers over overbewatering. Die buurman dus. Die zijn hoofd wat schuin hield en semi onschuldig vroeg: 'zag ik nou vorige week een busje bij jou voor de deur?'.

Terwijl ie natuurlijk donderse goed had gezien dat mijn lief zijn spullen pakte.

Enfin, die schuine blik. Dat naar roddel hunkerend hoofd kom ik de laatste dagen steeds tegen. 'Is er bij jullie ingebroken? Wat erreg. Wat hebben ze meegenomen?'. Het laagje medeleven kraakt boven de sensatiezucht.

Tot nu toe antwoordde ik naar waarheid 'niks'. Maar vanaf nu gaan lief en ik het anders aanpakken. De Breitner (tekening he, je moet het wel geloofwaardig houden) is gestolen. Al onze kasten zijn overhoop gehaald. Op de overloop lag een drol. En -fluisterstem- het schijnt een bende te zijn die de buurt af gaat.

Zo.
Dat zal ze leren.

2006-03-17T22:23:00.000+01:00

En hoe wordt zo'n kind nou zo ~~dik~~groot?

Neehee, voordat jullie nou de kinderbescherming gaan bellen: alleen op vrijdag en dan hoogtuit drie.

2006-03-13T20:18:00.000+01:00

Vaderen
Ze maakte weer prachtige foto's. Van de kleine lieve stoere Nick en van Lies. Van haar handjes en voetjes en van haar koppie in het zonlicht. Zo op de foto, zo van een afstandje zeg maar, zag ik haar even als nieuw. Ze is dik denk ik.

En ik zeg het ook, 's avonds in bed. Lief is op slag boos. 'Ze is niet dik. Hoe kan je dat nou zeggen! Zelfs het consultatiebureau zegt dat ze prima in verhouding is. Ze is groot, niet dik.' Direct hangt om hem heen een hele wolk boos. Zelfs zijn rug ligt boos. Een paar weken terug verweet hij mij nog een boze rug te hebben en zei ik dat dat niet kon, een boze rug. Nu merk ik dat het wel kan. 'Mijn Lies is niet dik'. Het persoonlijk voornaamwoord is op slag enkelfout. Mijn Lies. Mijn dochter.

Vijf minuten later is hij vertrokken. Hij prut en snort in zijn slaap. En ik hoor hem mompelen. 'Lies is niet dik'.

Ok dan. Ze is groot.
En dikke vrienden.
Met haar vader.

2006-03-06T23:44:00.000+01:00

O ja
Voor ik het vergeet na al die updates.
Met haar gaat het ook goed.

2006-03-06T22:14:00.000+01:00

Waarheid
Ik pas het jasje dat het postorderbedrijf stuurde. Draai er een rondje mee, paradeer heen en weer. Lies schreeuwt en draait in haar stoel als ik uit beeld loop. Vind je 'm mooi vraag ik. Aan lief dan he. Lief denk, kijkt, wikt, weegt en zegt wat over goed model, mooie lengte en kleur die niet zo makkelijk te combineren is (ja, hij komt van venus).

'Ik weet wel dat hij niet zo mooi is als mijn bruine jasje' begin ik. Waarop hij, lief, mijn lief, me domweg vertelt dat het gaat wel jasje mooier is dan mijn bruine jasje. Veel mooier zelfs. Moderner, en beter gesneden en niet zo aftands bij het kraagje en niet zo raar uitlopend van achteren (bij dat laatste maakt hij een verhaal ondersteunend handgebaar).

Mijn bruine jasje!
Dat ik altijd aan heb!

Het is fijn hoor zo'n relatie en dat je dan eerlijk tegen elkaar kan zijn enzo. Alleen mag het wat mij betreft wel een snufje minder gemogen. Loopt raar uit. Tsss.

2006-02-25T20:16:00.000+01:00

Weeklog
Op het werk in drie dagen knokken naar het ondiepe gewatertrappeld.
Voordeurslot en voordeurglas laten vervangen na mislukte inbraakpoging.
Misselijke Lies over me heen laten spugen.
Sleepwagen gebeld toen de auto -net helemaal ingepakt- niet wilde starten.
Buikkramp Lies getroost. Overdag en 's nachts en 's nachts en 's nachts.

En dan.
Toen een gat graven en er in gaan liggen best een prettige optie leek.
Een treinkaartje Den Haag gehaald. Stad wakker zien worden. Kroket gegeten. Prinsesserompertjes voor Lies gekocht. Thee gedronken.

Morgen nieuwe week.

2006-02-21T19:20:00.000+01:00

Abseilen
Ik ben survivalen. Op het werk.
Nee niet met het werk, niet in de Ardennen en niks vlotten bouwen.
Iedere dag op het werk watertrappelen.
Hoofd boven water houden.

En hopen dat ik niet crash.

2006-02-15T19:00:00.000+01:00

Doeiiiiii
'Toedeloo' zet ik onder een mail, om haar, de ontvanger te pesten.
'Tudels!' schrijft ze terug. Brrrrrr das nog enger.

En van welke afscheidsterm trekken jouw tenen krom?

2006-02-11T20:35:00.000+01:00

Kiekeboe
Volgens de boekjes zou het pedagogisch zeer verstandig zijn. Zeker nu ze qua leeftijd op de grens voor verlatingsangst zit. Dus lief deed het een keer. Lapje voor zijn hoofd. Lapje weg. Lachen.

Kijk daar ben ik weer, zelfs als je me niet ziet ben ik er.

Maar ik weet niet of dit nou de bedoeling was. Dat ze, zodra ze d'r koeiedoekje in de hand krijgt het doekje voor het gezicht houdt. Om het na een tel of drie weg te trekken. En dan kijken of ik wel verbaasd ben. En dan nog een keer en nog een keer.

Ja. Ik ben verbaasd.

2006-02-10T20:58:00.000+01:00

Van oude menschen, de dingen die voorbij gaan
Ze vertelt tussen neus en lippen door. Oom I is dood. Ik denk aan de laatste keer dat ik oom I zag. Hij was op bezoek om ons te condoleren, en hij en oom G. -die trouwens geen oom was- stonden op de stoep. Ik liet ze uit en G. zei licht aangedaan 'dag leutje wicht, dat mag ik toch wel zeggen he, dat zei je vader altijd: 't leutje wicht'.

Mijn vaders beste vrienden. De drie musketiers. Ze gingen samen uit. Biljarten. Uit eten. Een dagje naar de Rai. Waarbij ik, 12, 13 toen, Jager Meister voor ze moest halen toen ze al drie gratis keer 'geproefd' hadden. Altijd lol. Twee weken voor dat afscheid op de stoep waren ze een dag samen naar de wadden gegaan. Bij het opruimen van vaders jas vond ik het bonnetje voor de fietsenhuur. Drie herenfietsen.

Na die dag dacht ik regelmatig aan langsgaan. Wat ik niet deed. In het begin niet uit gene. Ik zou maar gaan huilen. Later niet omdat het er niet van kwam. Het was te ver, ik had wat anders te doen, ik zou nog wel eens, en weer een jaar voorbij. En nu is I overleden. 'G. dan?', vraag ik gretig. G., ik kan nog bij G. langs. 'Ach kind', zegt mijn moeder 'die is al lang dood'.

Voorbij, voorbij.

2006-02-04T00:32:00.000+01:00

Knuffel

De laatste tijd proberen we de knuffel te pushen.
Zoals zijn Schaap.
Waar wij gek op zijn. En waar Lies best even leuk mee lachen wil voor de foto. Als er daarna weer iets in de box mag om aan te plukken, mee te draaien of te slaan. Iets met een rammel, een pling of een knisper.
Toe dan maar.
Al levert dat niet half zulke schattige plaatjes op...

2006-02-01T20:05:00.000+01:00

Ik ook van jou
De belastingaangifte invullen, een soepje koken of desnoods, ondanks dat ik er een hekel aan heb: een muurtje witten. Geen probleem voor mensen waar ik om geef. Maar een letterlijke aai over de bol? Een fris 'wat fijn om je weet te zien?'. Vergeet het maar.

Thuis wel hoor, moeiteloos zelfs, maar verder? Met afgunst zie ik het gemak waarmee kennis P. even met zijn hand je schouder kan raken. Vanzelfsprekend en spontaan. Werelden verwijdert van het ongemak waarmee ik de omhelzing van vriendin S. onderga. Met wie ik zo gezellig op stap was gisteren. Aan de omhelzing voegt ze nog een 'ik ben zo blij met zo'n mooie vriendin als jij' toe.

Ik doe van tut tut tut en mompel 'zo mooi ben ik anders niet', als iemand die een compliment op een kledingstuk afwimpelt met een 'uitverkoopje hoor'. S. maakt er dan maar een fijne vriendin van. Waarop ik nog iets 'ja leuk dat samen op pad kunnen' uit weet te brengen.

Tenenkrommend.

2006-01-27T20:21:00.000+01:00

Jongleren
Vier uur vanmiddag. In de trein. Ik was ernstig ingenomen met mezelf. Ik had een emmer stront van collega van een collega overleefd, een congres bezocht, bezuinigd, m'n haar laten verven en niet gerookt. Ik had het kortom keurig gedaan deze week en dat terwijl lief de tot zijn nek in het werk zit en lies aan de inhalator hangt.

Kijk mij eens tien ballen in de lucht houden.

Maarre waar gaat die trein nou naar toe?
'Mevrouw, waar gaat deze trein naar toe?'.
Oeps.
Alkmaar.
Even lief bellen. Of hij die creche nog haalt voor sluitingstijd...

2006-01-20T22:39:00.000+01:00

Vrije middag

2006-01-17T20:08:00.000+01:00

Regen en drup
'Het lichaam liegt nooit' schiet me te binnen, terwijl ik op de roltrap in een Kitkat Chunky bijt. Wie schreef dat ook alweer? O ja, Troost, Ted Troost.

Het was een leugen. Mijn lichaam liegt namelijk aan de lopende band. Van de vroege ochtend 'ik heb warme chocolademelk nodig', tot de late avond 'ik kan geen minuut langer zonder paprika chips' speld het lijf me overtuigend honger op de mouw.

Hoe lang, of beter gezegd hoeveel kilo, gaat dit duren? Zoveel rek zit er niet meer tussen mij en obesitas. Hooguit nog een ons of vier. Twee Chunky's. Maar ja. Is dat erger dan de slof of drie tussen mij en longemfyseem?

Zucht.

2006-01-14T21:29:00.000+01:00

Verloren berichten
Praktisch elke avond lig ik wel een half uur wakker voordat ik in slaap val. Dat is niet erg hoor, dat is heerlijke tijd. De gedachten dartelen rond met de leningheid van een gouden plak turnen op de mat. Of beter nog, die met die stokjes en die linten. Hoe heet dat ook alweer?

Kijk dat weet ik nou niet. In bed zou ik dat wel weten. In bed ben ik helder. In bed componeer ik de mooiste logjes. In gedachten schaaf ik de zinnen tot ze lopen, zingen en dansen -ook als op die mat zeg maar- om vervolgens tevreden in slaap te vallen.

En de volgende ochtend weet ik niks meer. Niks!
'Leg dan een schriftje naast je bed', suggereerde een collega.
Ja ja, en dan nog minder slapen zeker. Nee, jullie moeten me maar op mijn woord geloven. Ik log nog genoeg. Het staat alleen niet allemaal hier.

2006-01-10T19:55:00.000+01:00

Uche
Daar stond ik weer. T-shirt omhoog. Koud ding tegen mijn rug. Uitblazen.
'Het wordt iedere winter erger he?' 'Ja', antwoordde ik, 'vijfentwintig pakjaren, longembolie, zuurstofmachine, tien jaar lijden, dood'. Die tekst had ik hem al vast uit de mond genomen.

'In ieder geval een week niet meer roken'. Braaf knikken. 'En misschien toch eens denken aan...?'. Verwoed schudden.

Na de week -waar ik voor de zekerheid acht hele dagen van maakte- blies ik weer wolkjes. Heerlijk. Ik ben een roker, bevestigde ik mezelf. Het hoort bij mij. Ik hield het me voor terwijl ik (jas aan, gang, lift, hal, draaideur) voor mijn werk een sigaret uit een pakje viste. Ik wist het zeker terwijl ik (deur open, lief gilt dat het tocht, sloffen aan, buiten staan) in de tuin een aansteker zocht.

Wist het zeker.
Tot een dag of vier geleden.
Gestopt.
Ik ben gestopt.
Geloof ik.

2005-12-22T19:45:00.000+01:00

Kerst
Voor ik het vergeet,
voor wie 'm niet over de post kreeg:

(ja we zijn gezwicht, maar ze heeft in ieder geval geen kerstmuts op zal ik maar zeggen)

2005-12-16T19:10:00.000+01:00

Vrij
Postjes schrijven zit er echt niet in hoor, zo in de vakantie van het grote niks. Een fotootje maken, dat lukt nog net...