Zeppo

Eén na laatste dag
Dat ben ik, daar rechts.
Ben ik echt zo breed? Ik val nog wel zo goed af.

Maar goed, ik dus. Op mijn één na laatste dag.
Naast me J. Kamergenote. Topper.



Iets verder op N. De vrouw die mij komt vervangen.
Ook een topper, alhoewel iemand die m'n 'kindje' overneemt natuurlijk nooit goed genoeg kan zijn...

Donderdag de allerlaatste dag.
En vanaf volgende week: een nieuw uitzicht.


(met dank aan hem voor de foto)

Vier!

En dan ben je vier.
Een feestje natuurlijk.
Kadootjes, taart, kaarsjes uitblazen. Alles al zoveel keer, door zoveel mensen gedaan.
Clichématiger kan het niet worden.
En toch. Mijn meisje en haar vier kaarsjes. Unieker is er niet.

Zwart besje
Ja, ja, ja, het is zover! In mijn nieuwe baan krijg ik een blackberry. Eindelijk. En nu wil ik er mee gaan pochen natuurlijk, alleen, waar? Het gros van de mensen die ik ken is absoluut niet geïnteresseerd in zo'n smartphone. Sterker nog, over het algemeen moet ik eerst gaan leggen wat een blackberry is.
Terwijl de hele lol bestaat uit het ding achteloos op tafel leggen en dan een gepast 'Oooooh' krijgen.
Nou ken ik ook wel mensen die wél voor een blackberry gaan, maar die hébben er al één. Al lang zelfs meestal. Dus dan valt er ook niet meer te patsen.

Maar deze week kwam het toch.
Nog voor het ding in mijn bezit is zelfs.
Terwijl ik mijn haar liet kleuren bij de Kinkies (lees: kapper waar de cliëntèle zich meestal een hippe kleur laat aanmeten in plaats van ontgrijzen) kletste mijn kapper wat over zijn nieuwe telefoon en wat die allemaal kon. 'Is dat meer dan een blackberry?', vroeg ik. Als oude vrouw kan je dat moeiteloos maken, die jongens van twintig verwachten niet anders. Waaraan ik toevoegde dat ik een blackberry kreeg.

Diepe diepe bewondering was mijn deel.
Als dank voor mijn 'fifteen seconds of blackberry fame' heb ik 'm een vette fooi gegeven. En eeuwige dankbaarheid.

Vandaag
Bijna in huilen uitgebarsten bij het Bril altaartje in de bibliotheek. Een foto van Bril (mét sigaret, waar zie je dat nog, foto's van mensen die roken), een zwarte doek en daarop zwart-wit foto's van de binnenstad van Groningen in de nacht. Daarnaast wat krantenknipsels en een namaakroos.

Zo'n tien jaar iedere dag. Bijna gelijk gingen we van Parool naar Volkskrant. En nu is het voorbij.

Na het biebbezoek gingen we 'een stukje rijden mama?' nog een rondje rijden. Het fluitekruid was uitbundig, het ritje prachtig en de hele tijd had ik de pest in dat Bril er niet meer was. Wel voorjaar, geen Bril.

Enfin, zou ik bijna zeggen.

Ondertussen dendert het leven door. Had ik al verteld dat ik weer een nieuwe klus ga doen? Drie maanden eruit geweest om weer terug te kunnen komen en nu blijkt er weer weinig in het verschiet. Veel mooie woorden, maar geen boter bij de vis. Eén sollicitatie in de categorie 'ik kan het altijd proberen' en ik was binnen bij een ministerie in Den Haag. Grote online redactie leiden, nog betrokken bij wat clubjes, en weer anderhalf jaar vier dagen per week onder de pannen.

Leuke kluif lijkt het. Maar wel weg van 'mijn kamer', mijn eigen 'Cheers, where everybody knows your name...'

Lies is ook onder de pannen, voor de volgende acht jaar om precies te zijn. School. Twee keer is ze al wezen wennen. Knuffel stijf vastgeklemd en mond op slot. Maar verder had ze leuk meegedaan. Die kleine meid op haar 'welkom' stoeltje tussen dertig andere stoeltjes.

We zetten door.

En iedere avond een uurtje de tuin in. Zij haar kleine bezem, kleine motblik en veger, kleine gieter en kleine hark. Ik de grote. Beide plezier. Dat moet maar voldoende zijn. Voor vandaag.

Je eigen plek


Ja, oplettende kijkertjes, mijn werk blogje van gisteren is (na het lezen van de reacties) weg. Iets te expliciet misschien, dus voor er iemand op het werk mee wappert is het berichtje gesneuveld...

Laat ik maar foto's publiceren. Kan geen kwaad. En zeggen dat ik net als de witte een plek zoek om een beetje mijn eigen ding te doen. Waar de witte tot nog toe succesvoller in is. Dat lijkt me cryptisch genoeg.

En als ik toch foto's doe vandaag. Voor de fans nog een paar van haar.

Eigenlijk
'Je bent zo eigen' zei de docent van de management leergang tegen mij. Niet de eerste keer dat ik dat woord hoor. Soms wordt zelfs mijn hele familie erbij gehaald: 'jullie zijn zo leuk eigen'.

Eigen. Eigen wat? Eigenaardig? Eigenwijs? Wat is dat eigen? Zoiets als 'wat heb je een bijzondere jurk aan, ik zou zoiets zelf noooooit dragen, maar bij jou staat het heel leuk'?

Ik vind het helemaal niks, dat eigen label. 'Je wilt toch ook niet gemiddeld zijn?', vraagt lief. Nee, dat hoef ik niet, maar sodemieter op met dat eigen woord. 'T staat niet eens in de Van Dale tenslotte dus het is geen woord. Zo.

Klaar
Drie maanden klus geklaard.
Drie maanden vijf dagen per week bijna vier uur reistijd.
Nieuw team van 12 m/v geleid en soms gelijd.
Nieuwe procedures opgesteld en geïmplenteerd.

Wat kan ik zeggen. Ik kan het. Leidinggeven, team tevreden houden (meestal), management tevreden houden (meestal). De bezem erdoor halen -stofwolk Zeppo- noemde mijn manager mij. En heel veel plezier hebben.

Maar, ik was ook veel moe en veel ziek. Weerstand van niks. En soms, soms zijn 12 mensen die allemaal iets vinden en daar met mij iets mee willen 'Zeppp-poooo' genoeg om tegen ze allemaal te roepen: 'en nou ophouden met piepen, anders piep je maar op de gang!'. Maar ja, dat kan dan weer niet.

Dus het was mooi en het is mooi dat het geweest is.